
Z tego, co jest teraz dostępne, warto zacząć od: Pendrive Lexar JumpDrive M400 USB 3.0 128GB Pamięć, Pendrive 32 GB Adata DashDrive UV150 USB 3.1 czarny, Pendrive 64 GB Adata UR340 USB3.2 Gen1 Czarny. Aktualne pojemności porównasz na półce z pendrive.
Ile miejsca zjadają prawdziwe pliki
Dokument PDF to często kilka megabajtów. Na 32 GB wchodzą tysiące takich plików i jeszcze zostaje miejsce na prezentacje. Zdjęcie z telefonu waży kilka megabajtów, więc „kilkaset zdjęć” na małym nośniku się mieści, ale „cały rok zdjęć rodziny” już prosi o 64 albo 128 GB. Film z tej samej kamerki waży setki megabajtów albo więcej. Dlatego zdanie „biorę największy, bo zdjęcia” jest nieprecyzyjne: zdjęcia i filmy to dwa zakupy.
System plików też zjada miejsce, a część producentów liczy gigabajt inaczej niż Windows. Po pierwszym włożeniu zobaczysz mniej, niż było na naklejce. Kilka procent w dół jest normalne i nie jest powodem do reklamacji. Połowa pojemności w dół już jest powodem: nośnik jest wadliwy albo nie ma takiej kości, jak napisano na obudowie. Raz skopiuj większy folder i otwórz kilka plików, zanim uznasz temat za zamknięty.
Pojemność nie jest prędkością. Pendrive 256 GB nie kopiuje szybciej tylko dlatego, że jest większy. Jak liczy się czas zgrywania, patrz na standard USB, o czym jest osobny tekst o wyborze pendrive do laptopa. Tu rozstrzygamy, ile miejsca w ogóle potrzebujesz.
Liczby są orientacyjne. Jeden film z telefonu i jeden dokument to dwa różne światy, dlatego tabela jest od plików, nie od haseł na pudełku.
| Co nosisz | 32 GB | 64 GB | 128 GB | 256 GB |
|---|---|---|---|---|
| Dokumenty, PDF-y, prezentacje | zapas na lata | zapas, którego nie użyjesz | przepłata | nie ma sensu |
| Zdjęcia z telefonu | szybko się kończy | wygodny kompromis | spokojny zapas | archiwum |
| Krótkie filmy z telefonu | kilka wyjazdów | rozsądny środek | wygodnie | gdy zgrywasz często |
| Instalatory i kopie katalogów | za mało | na styk | właściwy start | gdy pendrive zastępuje mały dysk |
32 i 64 GB: biuro, szkoła, radio
32 GB wystarcza do szkoły, biura i prezentacji. Jak nosisz umowy, CV, kilka zdjęć do druku i instalator jednej aplikacji, większa liczba na opakowaniu nic nie zmienia w pracy. 32 GB jest też uczciwym wyborem do radia w aucie: playlisty nie ważą tyle, ile ludziom się wydaje, a radio i tak woli prosty format i prosty nośnik.
64 GB jest wygodniejsze, gdy dokładasz zdjęcia z telefonu i nie chcesz co miesiąc kasować nośnika. To najczęstszy „właściwy środek” dla kogoś, kto nie montuje filmów, ale nie chce też co wyjazd przerzucać zdjęć na komputer, żeby zrobić miejsce. Jak wahasz się między 32 a 64 GB, a różnica w cenie jest niewielka, bierz 64. Jak różnica jest duża, a nosisz tylko PDF-y, zostań przy 32.
Obie pojemności są złym pomysłem jako jedyne archiwum firmy albo jako dysk, z którego odpalasz pracę. Są dobre jako kopia podręczna. W Pendrive porównuj je po wtyku i po tym, czy to USB 3.2, nie po tym, który blister jest większy.
128 GB: środek, który da się obronić
128 GB to rozsądny środek, gdy zgrywasz aparatem, trzymasz instalatory albo chcesz mieć na jednym nośniku i dokumenty, i zdjęcia z kilku wyjazdów. Nie musisz wtedy co tydzień decydować, co skasować. To też pojemność, przy której pendrive zaczyna kusić, żeby traktować go jak dysk. Nie daj się skusić do pracy na żywym pliku. 128 GB zgubione w kieszeni boli bardziej niż 32 GB, właśnie dlatego że „dużo się tam zmieściło”.
Przy 128 GB warto już świadomie wybrać standard. Duży folder zdjęć na starym, wolnym USB zamienia wieczór w czekanie. USB 3.2 przy tej pojemności jest dopłatą, którą czuć. Przy 32 GB pełnym samych PDF-ów tej dopłaty często nie czuć wcale.
Jak 128 GB ma jeździć między telefonem i laptopem, sprawdź wtyk i to, czy telefon w ogóle widzi pamięć USB. Pojemność tego nie załatwia. Załatwia to opis zgodności i pięć minut próby na własnym aparacie.
256 GB: archiwum podręczne, nie system
256 GB opłaca się, gdy pendrive zastępuje mały dysk przenośny: kopie katalogów, instalatory, paczka zdjęć z całego sezonu. Nadal nie zastępuje kopii w drugim miejscu. Jeden upadek, jeden zły zapis, jeden pendrive zostawiony w aucie i większa pojemność oznacza większą stratę, nie większe bezpieczeństwo.
Do montażu wideo, do biblioteki gier i do projektu, nad którym pracujesz codziennie, nawet duży pendrive jest wąskim gardłem. Tam lepiej wygląda dysk w Dyski albo obudowa na dysk, który już masz, z Obudowy zewnętrzne. Pendrive zostaw do przenoszenia gotowej kopii. Nie trzymaj na nim jedynej wersji filmu „bo akurat ma 256 GB”.
Cena za gigabajt bywa przy 256 GB atrakcyjna i właśnie dlatego łatwo kupić za dużo. Policz, ile gigabajtów naprawdę zgrywasz w miesiącu. Jak wychodzi dziesięć, 256 GB to dwa lata zanim w ogóle zajrzysz do starszych folderów. Przez te dwa lata nośnik może zgubić się wcześniej, niż się zapełni.
Gdzie dopłata nic nie daje
Dopłata za pojemność, której nie zapełnisz, to zamrożone pieniądze. Dopłata za błyszczącą obudowę też, chyba że nośnik żyje w kieszeni z kluczami. Ma sens dopłata za wtyk, którego nie musisz adaptować, i za USB 3.2 przy dużych kopiach. Nie ma sensu dopłata za „wodoodporność”, jeśli i tak nie wkładasz pendrive’a do pralki, a pliki i tak masz tylko w jednym egzemplarzu.
Druga, tańsza sztuka często daje więcej spokoju niż przeskok o klasę pojemności. Jeden nośnik zostaje w domu jako kopia, drugi jeździ. Dwa razy 64 GB bywa mądrzejsze niż raz 256 GB, gdy boisz się zgubienia, a nie braku miejsca.
Promocyjna cena największego modelu kusi przy kasie. Zanim skorzystasz, odpowiedz na jedno pytanie: co konkretnie ma na nim leżeć w najbliższych trzech miesiącach. Jak odpowiedzią jest „na zapas”, zostań przy mniejszym.
Co sprawdzić po pierwszym włożeniu
Sformatuj nośnik świadomie, jeśli jedzie do radia: najczęściej FAT32 i proste nazwy plików. Do samego laptopa możesz zostać przy tym, co Windows proponuje, o ile nie mieszasz tego z autem. Nie formatuj pendrive’a, na którym już coś jest, dopóki nie masz tych plików gdzie indziej.
Skopiuj folder, który przypomina twoją prawdziwą pracę, nie jeden plik tekstowy. Otwórz kilka zdjęć albo dokumentów. Wyjmij nośnik przez „bezpieczne usuwanie”, nie w połowie paska postępu. Ten nawyk psuje mniej plików niż jakakolwiek dopłata za markę.
Jak pojemność po sformatowaniu jest drastycznie mniejsza niż na opakowaniu, nie zapełniaj nośnika dalej. Zgraj próbę, opisz różnicę i wróć do sprzedawcy. Im wcześniej, tym prościej.
Zanim kupisz
- Policz pliki, nie hasło „na zapas”.
- Do PDF-ów zostań przy 32 GB, jeśli różnica do 64 GB jest duża.
- Do zdjęć z telefonu bierz 64 albo 128 GB.
- 256 GB traktuj jako archiwum podręczne, nie jako jedyny dysk.
- Po zakupie sprawdź, czy widać zbliżoną pojemność i czy pliki się otwierają.
- Do radia nie bierz największego nośnika.
- Drugą kopię trzymaj na innym nośniku albo dysku.
- Prędkość rozstrzyga standard USB, nie liczba gigabajtów.
Bierz pojemność, którą zapełnisz
32 GB wygrywa przy dokumentach, 64 i 128 GB przy zdjęciach, 256 GB przy świadomym archiwum. Wszystkie przegrywają, gdy są jedynym miejscem, w którym leżą ważne pliki. Najdroższy gigabajt to ten, który zgubisz razem z plastikiem.
Jak nie wiesz, czy twoje filmy zmieszczą się w wybranej półce, napisz na sm@idealpc.pl albo zadzwoń: 501 593 136. Łatwiej dobrać pojemność do folderu, który już masz, niż do liczby z reklamy.
Zobacz na półce
Ceny i dostępność zmieniają się. Aktualny stan jest na karcie produktu.
Czytaj także
Jaki pendrive USB 3.2 wybrać do laptopa, telefonu i auta
Karta microSD do telefonu, aparatu i wideorejestratora
Obudowa na dysk: kiedy kieszeń USB ma więcej sensu niż nowy dysk przenośnyKrótkie odpowiedzi
Czy 32 GB wystarczy do pracy?
Do dokumentów, prezentacji i kilku zdjęć tak. Do filmów i do całego roku zdjęć z telefonu już nie. Wtedy patrz na 64 albo 128 GB.
Dlaczego Windows pokazuje mniej niż na opakowaniu?
Producent i system liczą gigabajt trochę inaczej, a system plików zajmuje część miejsca. Kilka procent różnicy jest normalne. Połowa pojemności już nie.
Czy większy pendrive jest szybszy?
Nie. Pojemność i prędkość to dwie różne rzeczy. O czasie kopiowania decyduje standard USB, port w komputerze i to, czy nośnik nie jest wąskim gardłem mimo ładnej liczby na pudełku.
Kiedy 256 GB ma sens?
Gdy naprawdę zgrywasz duże katalogi albo sezon zdjęć i traktujesz pendrive jako podręczną kopię. Nie wtedy, gdy kupujesz „na wszelki wypadek”, a pliki i tak zostają tylko na nim.







